HEGOAK / Ailes
mizel théret
Solo de danse contemporaine / Dantza garaikideko Soloa
Première prévue en septembre 2026 à Biarritz
Estreinaldia 2026ko irailean aurreikusia, Miarritzen
Fiche artistique – xehetasun artistikoak :
▪ Danse – dantza : Mizel Théret
▪ Musique – musika : Elodie Baffalio
▪ Regard extérieur – kanpoko begirada : Johanna Etcheverry, Bertha Bermudez
▪ Création lumière – argiztapen diseinua : en cours
▪ Durée – iraupena : 52 min
▪ Production – ekoizpena : Cie Traversée
Partenaires – partaidetza : CCN Malandain Ballet Biarritz
▪ Réalisateur Teaser – teaseraren egilea : Raul Garcia Etxeberria
PRESENTATION
[HEGOAK, titre en langue basque que l’on peut traduire en français par le mot ‘’Ailes’’]
Aux sources de la pièce ‘’ HEGOAK ’’, on trouve l’album “ Mellodi ” de la pianiste Elodie Baffalio, constitué de huit titres portés de bout en bout par le souffle de l’improvisation, certains étant issus du répertoire basque, et d’autres étant des compositions personnelles. Dans cette improvisation très libre au piano, la référence à Keith Jarrett affleure par petites touches.
Dans sa relation à la musique, la danse alterne moments de convergence et de contrepoint. Cette danse est aussi travaillée par le jeu des oppositions, entre lenteur et vitesse, amplitude et retenue, fragmentation et fluidité, suspens et fulgurances…
La figure de l’oiseau, tout comme l’impossibilité de l’envol, façonnent en profondeur la gestuelle de la pièce. Ainsi la danse lorgne à la fois vers le ciel et l’apesanteur, mais également vers la terre, tout en s’obstinant à se frayer un chemin vers l’abstraction. Epuré, le geste chorégraphique s’articule autour des bras, qui déchirent ou bien caressent l’air.
Une pièce qui fait le choix de se concentrer sur le mouvement, pour aller à l’essentiel. Ce principe de simplicité s’applique également au plateau, laissé volontairement à nu : un corps seul en scène, avec la danse et la musique comme alliées, sans artifices.
La métaphore de l’oiseau renvoie à l’humain, à sa fragilité et sa force, qui ici s’équilibrent dans un doux tiraillement.
Mizel Théret
AURKEZPENA
‘’Hegoak’’ dantza-piezaren abiapuntuan, “Mellodi” izeneko diskoa dago, Elodie Baffalio pianojoleak grabaturik ; zortzi melodiaz osatua da, hasieratik amaierara inprobisazioaren hatsaz eramana, batzuk euskal errepertoriokoak, eta beste batzuk konposizio pertsonalak. Piano inprobisazio oso libre huntan, Keith Jarrett-i erreferentzia, ukitu ttikien bidez agertzen da.
Musikarekiko duen harremanean, dantzak konbergentzia uneak eta kontrapuntu uneak txandakatzen ditu. Dantza oposizioen jokoaz zeharkatua da ere : geldotasuna eta abiadura, jestu zabalak eta jestu estuak, zatiketa eta jariakortasuna, gelditasuna eta bat-bateko bultzadak …
Txoriaren irudiak, baita hegan egiteko nekeziak, sakonki elikatzen ditu dantza horren mugimenduak. Horrela, dantzak zeruari eta pisurik ezari begiratzen dio, baina baita ere lurrari, abstrakzio baterako bidea urratzeko ahalegin tematia eginez. Araztatua, jestu koreografikoa besoetan oinarritzen da, airea urratzen edo laztantzen duten besoak.
Mugimenduan zentratzeko hautua egiten duen pieza bat, funtsezkoenara joateko. Soiltasunaren printzipio hau ere, nahitez biluzik den eszenatokiari aplikatzen zaio : soilik gorputz bat, dantza eta musika aliatu gisan, artifiziorik gabe.
Txoriaren metaforak gizakiari erreferentzia egiten dio, hots, haren hauskortsaun eta indarrari, hemen tentsio leun batean orekatzen direnak. (Mizel Théret)


